خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شود گر تو شوی جان کسیشبکی سر زده مهمان کسی
۲
پیشت آرد ز دل و جان خانیبپذیری بکرم خوان کسی
۳
دل و جان اردل و جان آرد پیشای فدای تو دل و جان کسی
۴
همه جانها بفدای تو شودکه تو هم جانی و جانان کسی
صفحهٔ ۱ از ۳