خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتم رخت ندیدم گفتا ندیده باشیگفتم ز غم خمیدم گفتا خمیده باشی
۲
گفتم ز گلستانت گفتا که بوی بردیگفتم گلی نچیدم گفتا نچیده باشی
۳
گفتم ز خود بریدم آن باده تا چشیدمگفتا چه زان چشیدی از خود بریده باشی
۴
گفتم لباس تقوی در عشق خود بریدمگفتا به نیک نامی جامه دریده باشی
صفحهٔ ۱ از ۳