خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندهی اگر باو دل بچه آرمیده باشینگزینی ار غم او چه غمی گزیده باشی
۲
نظری نهان بیفکن مگرش عیان به بینیگرش از جهان نبینی ز جهان چه دیده باشی
۳
سوی او چه نیست چشمت چه در آیدت بدیدهسوی او چه نیست گوشت چه سخن شنیده باشی
۴
غم او چه در نهان است بگشا دلی ز عالمنچشیده ذوق عشقی چه خوشی چشیده باشی
صفحهٔ ۱ از ۳