خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا بیمار خود را ده شفائیکه جز تو نیست دردم را دوائی
۲
بیا تا جان برافشانم ز شادیکه جان دادن بغم باشد بلائی
۳
نگیرد بر تو کس زیرا که نبودجنایتهای خوبان را جزائی
۴
مبند ای دل طمع در ماهرویانکه خوبانرا نمی‌باشد وفائی
صفحهٔ ۱ از ۲