خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل از رخ تو وام کند زیبائیسرو از قد تو کسب کند رعنائی
۲
نرگس بود از چشم خوشت تازه و ترشمشاد ز بالات کند بالائی
۳
از پرتو روی تو بود مه روشنخورشید بنور تو کند بینائی
۴
آهوی ختن ز گیسویت مشگ بردعنبر گیرد ز زلف تو بویائی
صفحهٔ ۱ از ۲