خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آندم کز درم ای جان در آئیدر این غمخانهٔ هجران در آئی
۲
شب تاریک هجرانرا کنی روزچه خورشیدای مه تابان در آئی
۳
ببالین غریبی دردمندیدمی ای مایهٔ درمان در آئی
۴
سر افتاده‌ای برداری از خاککنی لطف از در احسان در آئی
صفحهٔ ۱ از ۳