خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر خستگان نداری بگذار ما نیائیغم کشتگان نداری بمزار ما نیائی
۲
تنم از غبار گردد بره گذارت افتدتو بگردی از ره خود بغبار ما نیائی
۳
بغمی نیوده پا بست نشده زمامت از دستتو که بار غم نداری بقطار ما نیائی
۴
ز خرابهٔ وفایم تو ز شهر بیوفائیز تو چون وفا نیاید بدیار ما نیائی
صفحهٔ ۱ از ۲