خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر آن دلرا که با یاریست خوئیز گلذار حقیقت هست بوئی
۲
ندارد او سر دنیا و عقبیکه دارد پای آمد شد بکوئی
۳
دلی کوشد اسیر زلف یاریدو عالم را نمی‌گیرد بموئی
۴
بود خاطر پریشان هر که او رارسید از زلف عنبر بوی بوئی
صفحهٔ ۱ از ۲