خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قضا آمد شنو طبل نفیرشنفیرش تلختر یا زخم تیرش
۲
چو دایه این جهان پستان سیه کردگلوگیر آمدت چون شهد شیرش
۳
خنک طفلی که دندان خرد یافترهد زین دایه و شیر و زحیرش
۴
بشارت‌های غیبی شد غذااشز شیرش وارهانید از بشیرش
صفحهٔ ۱ از ۴