خلوتی با سلمان ساوجی
قطعه شمارهٔ ۱۲
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان جود و مروت سپهر فضل و کرم که خاک پای تو را چاکرست آب حیات
۲
ز حزم و عزم تو آن لاف می‌زنیم دایم که چون فلک به مسیری و چون زمین به ثبات
۳
به هر زمین که گذشتی ز ابر احسانت برآمدست سخا و کرم به جای نبات
۴
بزرگوارا از طلعت همایونت بر ارغنون نشاطم بلند گشت اصوات
صفحهٔ ۱ از ۲