خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهشچشم جهانم چشم جهانم تا که بدیدم چشم سیاهش
۲
چرخ زمین شد چرخ زمین شد جنت مأوی راحت جان‌هاتا که برآمد تا که برآمد بر که جودی خیل و سپاهش
۳
پشت قوی شد پشت قوی شد اختر دولت عدل و عنایتچون نشود شه چون نشود شه آنک تو باشی پشت و پناهش
۴
شوره زمینی شوره زمینی کز تو کشد او آب بهاریسبزتر آمد سبزتر آمد از همه جاها کشت و گیاهش
صفحهٔ ۱ از ۲