خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مدارم یک زمان از کار فارغکه گردد آدمی غمخوار فارغ
۲
چو فارغ شد غم او را سخره گیردمبادا هیچ کس ای یار فارغ
۳
قلندر گرچه فارغ می‌نمایدولیکن نیست در اسرار فارغ
۴
ز اول می‌کشد او خار بسیارهمه گل گشت و گشت از خار فارغ
صفحهٔ ۱ از ۳