خلوتی با سلمان ساوجی
بخش ۴۷ - غزل
جمشید و خورشید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتابی از شکاف ابر ایما می‌کندعاشقان را در هوا چون ذره رسوا می‌کند
۲
باز در زیر نقاب فستقی رخسار گلمی‌نماید بلبلان را مست و شیدا می‌کند
۳
لعل او با من به لطف و خنده می‌گوید سخنگوهر پاکیزه خویش آشکارا می‌کند
۴
می‌شود بر خود ز من آشفته‌تر کو یک نظرمنظر خود را به چشم من تماشا می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳