خلوتی با سلمان ساوجی
بخش ۵۰ - رباعی
جمشید و خورشید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماییم کله چو لاله بر خاک زدهصد نعره چو ابر از دل غمناک زده
۲
از مهر چو صبح پیرهن چاک زدهآنگه علم مهر بر افلاک زده
۳
شکر گفتار گفتا ای سمن بویچرا در بسته‌ای بر من به یک موی
۴
دلم چون شانه بود از غم به صد شاخاز آن دستت زدم بر مویْ گستاخ
صفحهٔ ۱ از ۴