خلوتی با سلمان ساوجی
بخش ۶۶ - غزل
جمشید و خورشید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه عمری چو صبا بر سر کویش جان دادچه شود گر همه عمرش نفسی آرد یاد
۲
در فراق تو چو بر نامه نهم نوک قلماز نهاد قلم و نامه برآید فریاد
۳
بیش چون صبح مدم دم که بدین دم چو چراغبنشستیم به روزی که کسی منشیناد
۴
جز نفس نیست کسی را به برم آمد و شدآه کو نیز به یکبارگی از کار افتاد
صفحهٔ ۱ از ۸