خلوتی با سلمان ساوجی
بخش ۹۹ - رباعی
جمشید و خورشید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون گل دهنی زمانه پر خنده نکردکش باز به خون جگر آکنده نکرد
۲
چون غنچه گل دمی دلی جمع نگشتکایام هماندمش پراکنده نکرد
۳
ملک چون عکس تاج افسری یافتزجای خود به استقبال بشتافت
۴
ز جای خود نرفت و رفت از جایچو دامن بوسه اش می داد بر پای
صفحهٔ ۱ از ۲