خلوتی با اقبال لاهوری
بخش ۱۲۹ - صورت گری که پیکر روز و شب آفرید
زبور عجم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صورت گری که پیکر روز و شب آفریداز نقش این و آن بتماشای خود رسید
۲
صوفی! برون ز بنگه تاریک پا بنهفطرت متاع خویش به سوداگری کشید
۳
صبح و ستاره و شفق و ماه و آفتاببی پرده جلوه ها به نگاهی توان خرید
صفحهٔ ۱ از ۱