خلوتی با اقبال لاهوری
بخش ۱۳۰ - باز این عالم دیرینه جوان می‌بایست
زبور عجم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز این عالم دیرینه جوان می‌بایستبرگ کاهش صفت کوه گران می‌بایست
۲
کف خاکی که نگاه همه‌بین پیدا کرددر ضمیرش جگر آلوده فغان می‌بایست
۳
این مه و مهر کهن راه به جایی نبرندانجم تازه به تعمیر جهان می‌بایست
۴
هر نگاری که مرا پیش نظر می‌آیدخوش نگاری‌ست ولی خوش‌تر از آن می‌بایست
صفحهٔ ۱ از ۲