خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر به گلشن ز ناز گردد قدِ بلندِ تو جلوه‌فرماز پیکرِ سرو، موجِ خجلت شود نمایان چو می ز مینا
۲
ز چشمِ مستت اگر بیابد قبولِ کیفیّتِ نگاهیتپد ز مستی به رویِ آیینه نقشِ جوهر چو موجِ صَهبا
۳
نخواند طفلِ جنون مزاجم خطی ز پست و بلندِ هستیشوم فلاطونِ مُلکِ دانش اگر شناسم سر از کفِ پا
۴
به هیچ صورت ز دورِ گردون نصیبِ ما نیست سربلندیز بعدِ مردن مگر نسیمی غبارِ ما را بَرد به بالا
صفحهٔ ۱ از ۳