خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فشاند محمل نازت گل چه رنگ به صحراکه گرد می‌کند آیینهٔ فرنگ به صحرا
۲
به خاک هم چه خیال است دامنت دهم از کفچو خاربن سر مجنون زده‌ست چنگ به‌صحرا
۳
کجاست شور جنونی که من ز وجد رهاییچو گردباد به یک پا زنم شلنگ به صحرا
۴
ز جرأت نفسم برق ناز عرصهٔ امکانرسانده‌ام تک آهو ز پای لنگ به صحرا
صفحهٔ ۱ از ۳