خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر، دمی، بوس کفت‌گردد میسر تیغ راتا ابد رگهای‌گل بالد ز جوهر تیغ را
۲
ازکدورت برنمی‌آید مزاج کینه‌جوبیشتر دارد همین زنگار در بر تیغ را
۳
ای‌که داری سیرگلزار شهادت در خیالبایدت‌از شوق زد چون سبزه برسرتیغ‌را
۴
عیش خواهی صید آفت شوکه مانند هلالچرخ ابرومی‌کند برچشم ساغرتیغ را
صفحهٔ ۱ از ۳