خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سادگی باغی‌ست طبع عافیت‌آهنگ راوقف طاووسان رعنا کن گل نیرنگ را
۲
دل چو خون گردد بهار تازه رویی صید توستموج صهبا دام پرواز است مرغ رنگ را
۳
طبع ظالم را قوی سرمایه سازد دستگاهسختی افزونتر کند الماس گشتن سنگ را
۴
از کواکب چشم نتوان داشت فیض تربیتناتوان‌بینی‌ست لازم دیده‌های تنگ را
صفحهٔ ۱ از ۳