خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وهم راحت صید الفت‌کرد مجنون مرامشق تمکین لفظ‌گردانید مضمون مرا
۲
گریه توفان‌کرد چندانی‌که دل هم آب شدموج سیل آخر به دریا برد هامون مرا
۳
داده‌ام ازکف عنان و سخت حیرانم‌که بازناکجا راند محبت اشک‌گلگون مرا
۴
زین عبارتهاکه حیرت صفحهٔ تحریر اوستگر نفهمی می‌توان فهمید مضمون مرا
صفحهٔ ۱ از ۳