خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدزدگردن بی‌مغز برفراخته را به وهم تیغ مفرسا نیام آخته را
۲
در این بساط ندامت چو شمع نتوان کردقمارخانهٔ امید رنگ باخته را
۳
به‌گردن دل فرصث‌شمار باید بست ستم ترانهٔ گریال نانواخته را
۴
جهان پسث مقام عروج فطرت نیست نگون‌کنید علم‌های سرفراخته را
صفحهٔ ۱ از ۳