خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد مااین دشت جاده گم کرد از رفت و آمد ما
۲
افسرد شمع امید در چین دامن شبیک آستین نمالید آن صبح‌ساعد ما
۳
شاید به پایبوسی نازیم بعد مردنغیر از حنا مکارید در خاک مشهد ما
۴
در دیر بوالفضولیم، در کعبه ناقبولیمیارب شکستِ دل چند محراب معبد ما؟
صفحهٔ ۱ از ۳