خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نام خود را تا به رسوایی علَم داریم مااز ملامت کی به دل یک‌ذره غم داریم ما؟
۲
از قناعت بود ما را دستگاه همتیچون هما، در ظلّ بال خود کرَم داریم ما
۳
بر امید آن‌که یابیم از دهان او نشانروی خود را جانب مُلک عدم داریم ما
۴
در حرم گه شیخ و گاهی راهب بتخانه‌ایمهرکجا باشیم بیدل! یک صنم داریم ما
صفحهٔ ۱ از ۱