خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغیم چون سپند، مپرس از بیان مادر سرمه بال می‌زند امشب فغان ما
۲
عرض‌ِ کمال ما عرق‌آلود خجلت استابر است اگر بلند شود آسمان ما
۳
ما را چو شمع باب‌ِ گداز آفریده‌اندیعنی ز مغز نرم‌تر است استخوان ما
۴
شبنم‌صفت ز بس‌که سبکبار می‌رویمبوی گل است، ناقه‌کش کاروان ما
صفحهٔ ۱ از ۳