خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بس گرفته است تحیر عنان مادارد هجوم آینه، اشک روان ما
۲
گل‌ها تمام پنبهٔ گوش تغافلند بلبل! به هرز سر نکنی داستان ما
۳
وضع خموش ما ز سخن دلنشین‌تر است با تیر احتیاج ندارد کمان ما
۴
حرف درشت ما، ثمر سود عالمی‌ست گوهر دهد به‌جای شرر، سنگ کان ما
صفحهٔ ۱ از ۳