خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون نقش پا ز عجز نگردید روی مادر سجده خاک شد سر تسلیم خوی ما
۲
بیهوده همچو موج زبان برنمی‌کشیملبریز خامشی‌ست چوگوهر سبوی ما
۳
ای وهم عقده بر دل آزاد ما مبندبی‌تخم رسته است چو میناکدوی ما
۴
حیرت سجود معبد راز محبتیمغیر ازگداز نیست چو شبنم وضوی ما
صفحهٔ ۱ از ۳