خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا خورشید معنی را ببین ازروزن میناکه یاد صبح صادق می‌دهد خندیدن مینا
۲
ز زهد خشک زاهد نیست باکی سیر مستان راکه ایمن از خزان باشد بهارگلشن مینا
۳
زنام می، زبانم مست و بیخود در دهان افتدنگاهم رنگ می پیداکند از دیدن مینا
۴
مسیح وقت اگرکس باده را خواند عجب نبودکه هردم باده جان تازه بخشد در تن مینا
صفحهٔ ۱ از ۲