خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این شکل که من دارم ای خواجه که را مانمیک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم
۲
در آتش مشتاقی هم جمعم و هم شمعمهم دودم و هم نورم هم جمع و پریشانم
۳
جز گوش رباب دل از خشم نمالم منجز چنگ سعادت را از زخمه نرنجانم
۴
چون شکر و چون شیرم با خود زنم و گیرمطبعم چو جنون آرد زنجیر بجنبانم
صفحهٔ ۱ از ۲