خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند به هر عیب و هنر طعنه‌زنی‌هاسلاخ نه‌ای، شرمی ازین پوست‌کنی‌ها
۲
چون سبحه در این معبد عبرت چه جنون استذکر حق و برهم زدن و سرشکنی‌ها
۳
چندان که دمد نخل، سر ریشه به خاک استذلت نبرد جاه ز تخمیر دنی‌ها
۴
ما را به تماشای جهان دگر افکندپرواز بلندی به قفس پرفکنی‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳