خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتابتا قیامت می‌روم در سایهٔ مژگان به خواب
۲
از ادب‌پرورده‌های حسرت لعل توامناله‌ام چون موج گوهر نیست جز زیر نقاب
۳
تا قناعت رشته‌دار گوهر جمعیت استخاکِ بر جا ماندهٔ من آبرو دارد خطاب
۴
گر به دریا سایه اندازد غبار هستی‌اماز نفس چون فلس ماهی رنگ می‌بندد حباب
صفحهٔ ۱ از ۴