خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیمبسی علّتیان را ز غم بازخریدیم
۲
سَبَل‌های کَهُن را، غم بی‌سر و بُن راز رگ‌هاش و ز پی‌هاش به چنگاله کشیدیم
۳
طبیبان فصیحیم که شاگرد مسیحیمبسی مُرده گرفتیم در او روح دمیدیم
۴
بپرسید از آن‌ها که دیدند نشان‌هاکه تا شُکر بگویند که ما از چه رهیدیم
صفحهٔ ۱ از ۳