خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو من ز کسوت هستی تر آمده‌ست حباببه قدر پیرهن از خود برآمده‌ست حباب
۲
جهان نه برق غنا دارد و نه ساز غرورعرق‌فروش سر و افسر آمده‌ست حباب
۳
هزارجا گرهٔ اعتبار شق کردیمبه خشم ما همه‌دم گوهر آمده‌ست حباب
۴
کسی به ضبط عنان نفس چه پردازدسوار کشتی بی‌لنگر آمده‌ست حباب
صفحهٔ ۱ از ۳