خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از روانی در تحیر هم اثر میدارد آبگر همه آیینه باشد دربهدر میدارد آب
۲
سادهدل را اختلاط پوچمغزان راحت استصندلی ازکف به دفع دردسر میدارد آب
۳
کم زمنعم نیستکسب عزت درونش همبیشتر از لعل خاک خشک برمیدارد آب
۴
نیست از خود رفته را اندیشهٔ پاس قدمچون روان شدگی به پیش پا نظر میدارد آب
صفحهٔ ۱ از ۳