خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به این گرمی است آه شعله‌زای عندلیبشمع روشن می‌توان کرد از صدای عندلیب
۲
آفت هوش اسیران برق دیدار است و بسمی‌زند رنگ گل آتش در بنای عندلیب
۳
پنبهٔ شبنم به گوش غنچه داغ لاله شدبیش ز این نتوان شنیدن ماجرای عندلیب
۴
عشق را بی دستگاه حسن شهرت مشکل استاز زبان برگ گل بشنو نوای عندلیب
صفحهٔ ۱ از ۳