خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینهٔ دل داغ جلا ماند و نفس سوختفریاد که روشن نشد این آتش و خس سوخت
۲
واداشت ز آزادی‌ام الفتکدهٔ جسمپرواز من از گرمی آغوش قفس سوخت
۳
آهنگ رحیل از دو جهان دود برآورداین قافله را شعلهٔ آواز جرس سوخت
۴
سرمایه در اندیشهٔ اسباب تلف شدآه از نفسی چند که در شغل هوس سوخت
صفحهٔ ۱ از ۲