خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو لاله بی تو ز بس رنگ اعتبارم سوختخزان به باد فنا داد و نوبهارم سوخت
۲
ز مردمک نگهم داغ شد چو شمع خموشدر انتظار تو سامان انتظارم سوخت
۳
هجوم حیرت آن جلوه چون پر طاووسهزار رنگ تپش در دل غبارم سوخت
۴
غبار تربت پروانه می‌دهد آوازکه می‌توان نفسی بر سر مزارم سوخت
صفحهٔ ۱ از ۳