خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاستشور حاجت - نمک مایده استغناست
۲
غره منشین به کمالی که کند ممتازتبیشتر قطره گوهر شده ننگ دریاست
۳
آن سوی چرخ برون آ ز خود و ساغر گیرنشئهٔ می به دل شیشه همین رنگ‌نماست
۴
سجده ما نه چو زاهد بود !ز بی‌بصریحلقه گردیدن ما حلقهٔ چشم میناست
صفحهٔ ۱ از ۳