خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس محرک جسم به غم فسرده ماستغبار خاک‌نشین را، ر‌م نسیم عصاست
۲
مرا معاینه شد از خط شکستهٔ موجکه نقش پا‌ی هوا سرنوشت این دریاست
۳
به کنه مطلب عجزم کسی چه پردازدلب خموش طلسم هزار رنگ صداست
۴
چو سرو بی‌طمع از دهر باش و سر بفرازکه نخل بارور از منت زمانه دوتاست
صفحهٔ ۱ از ۳