خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همت زگیر و دار جهان رم کمین خوش استآرایش بلندی دامن به چین خوش است
۲
اصل از حیا فروغ تعین نمی‌خردگل گو ببال ریشه همان با زمین خوش است
۳
صد رنگ جان‌کنی‌ست طلبکار نام راگر وارسند کندن کوه از نگین خوش است
۴
آتش به حکم حرص نفس‌کاه شمع نیستافسون موم با هوس انگبین خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳