خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کینه را در دامن دلهای سنگین مسکن استهر‌کجا تخم شرردیدیم سنگش خرمن است
۲
خاکساران، قاصد افتادگیهای همندجاده را طومار نقش پا به منزل بردن است
۳
با دل جمع از خراش سینه غافل نیستیمغنچه‌سان‌در هر سرانگشتم‌نهان‌صدناخن است
۴
بگذر از اسباب اگر آگاهی از ذوق فناچون شود منزل نمایان‌گرد راه افشاندن است
صفحهٔ ۱ از ۳