خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جایی که نه فلک ز حیا سر فکنده استچون گل چمن دماغی اقبال خنده است
۲
دیدیم دستگاه غرور سبکسرانسرمایهٔ کلاه همه پشم کنده است
۳
منصوبهٔ خرد همه را مات وهم کردزین عرصه خاکبازی طفلان برنده است
۴
از خاک برنداشت فلک هر قدَر خمیدباری‌که پیری از خم دوشم فکنده است
صفحهٔ ۱ از ۳