خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فسون وهم چه مقدار رهزن افتادستکه ذر بر تو مراکار با من افتادست
۲
کجا روم که چو اشکم ز سعی بخت نگونبه پیش پا همه از پا فتادن افتادست
۳
چو غنچه محرم زانوی دل شو و دریابکه در طلسم‌گریبان چه دامن افتادست
۴
چرا جنون نکند فطرت از تصور منکه عمرهاست نگاه تو بر من افتادست
صفحهٔ ۱ از ۳