خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشستاز حضور آفتاب آیینهٔ ما آتشست
۲
پیکر ما همچو شمع ازگریهٔ شادی‌گداختاشک‌هرجا بنگری آب‌است، اینجا آتشست
۳
تا نفس‌باقی‌ست عمر از پیچ‌وتاب آسوده نیستمی‌تپد برخویشتن تا خار و خس‌با آتشست
۴
گرمی هنگامهٔ آفاق موقوف تب استروز اگر خورشید باشد شمع شبها آتشست
صفحهٔ ۱ از ۳