خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نی نقش چین نه حسن فرنگ آفریدنستبهزادیِ تو دست ز دنیا کشیدنست
۲
چون موم با ملایمت طبع ساختندرکوچه‌های زخم چو مرهم دویدنست
۳
این یک دو دم که زندگی‌اش نام کرده‌اندچون صبح بر بساط هوا دام چیدنست
۴
بستن دهان زخم تمنا به ضبط آهچون رشتهٔ سراب به صحرا تنیدنست
صفحهٔ ۱ از ۳