خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیوستگی به حق، ز دو عالم بریدنستدیدار دوست هستی خود را ندیدنست
۲
آزادگی کزوست مباهات عافیتدل را زحکم حرص وهوا واخریدنست
۳
پرواز سایه جز به سر بام مهر نیستاز خود رمیدن تو، به حق آرمیدنست
۴
چون موج‌کوشش نفس ما درتن محیطرخت شکست خویش به ساحل‌کشیدنست
صفحهٔ ۱ از ۳