خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۶۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شمع اگر خلق پس و پیش گذشته‌ستتا نقش قدم پا به سر خویش گذشته‌ست
۲
در هیچ مکان رام تسلی نتوان شدزین بادیه خلقی به دل ریش گذشته‌ست
۳
گر راه روی بر اثر اشک قدم زنهستی‌ست خدنگی که ز هر کیش گذشته‌ست
۴
شاید ز عدم گل کند آثار سراغیاز دشت، غبارِ همه‌کس پیش گذشته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۳