خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۷۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به محفلی‌که دل آیینهٔ رضاطلبی‌ستنفس درازی اظهار پای بی‌ادبی‌ست
۲
خروش العطش ما نتیجهٔ طلب استوگرنه وادی الفت سراب تشنه لبی‌ست
۳
میی ز خم نکشیدیم عذر حوصله چندتنک شرابی ما جرم شیشهٔ حلبی‌ست
۴
کسی‌که بخت سیه سایه برسرش افکنداگر به صبح زند غوطه آه نیم شبی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۴